وقتی که تنهای تنها می شوی ‌‌و وقتی که دوستانت ‌‌و آنهاکه نياز مند ياريشان هستی درست در حساسترين نقطه رهايت می کنند.

وقتی که  در دست همانها که پشتوانه و پشت گرمی محسوبشان می کردی خنجر می بينی.

وقتی زير سنگی که به استواريش سوگند می خوری و تکيه گاهش می شمردی ماری خفته می بينی که در تکان حادثه از خواب جهیده است.

وقتی که امواج امتحان خاشاک دوستيهای سطحی را می روبد و لجن متعفن خود خواهی و منفعت طلبی را عريان می سازد.

وقتی هيچ تکيه گاهی برايت نمی ماند و هيچ دستی خالصانه به دوستی گشاده نمی گردد يک ملجا و اميد وپناه گاه می ماند که هيچ حادثه ای نمی تواند او را از تو بگيرد.

او حتی در مقابل بديهای تو خوبی می آورد و بر روی زشتی های تو پرده ی اغماض می افکند.

اگر بدانی که محبت و اشتياق او به تو چه قدر است بند بند تنت از هم می گسلد.

او به عيسی علی نبينا و آله و عليه السلام فرمود: اگر آنها که به من پشت می کنندميزان اشتياق من را به خود بدانند قالب تهی می کنند.

حتماْ دانسته ای که او کيست. پس چرا در انتها به او برسی؟! از او آغاز کن. پيش و بيش از همه خدا را دوست بگير و هم واره ملاک و شاخص دوستيهايت قرار بده. هر که به خدا نزديکتر و صفات خدايی در او متجلی تر دوست تر و صميمی تر.

و تو که چنين دو ستی و رفاقتی می طلبی خود پيش از ديگران به خلق و خوی الهی متخلق می شوی.

 دلت هميشه گرم باشد.